Het voelde zo verkeerd om mezelf te snijden, maar ik kon er niet mee stoppen.

Rutger — cliënt bij Eleos

“Praten over zelfbeschadiging vond ik erg beschamend. Na de reactie van mijn vrouw was ik bang voor nog meer veroordeling. Toch luchtte het uiteindelijk op om het te bespreken met iemand die begreep dat ik dit ook niet wilde. Toen de veroordeling ervan af kon, kwam er ruimte voor verandering en heling.

Ik was jonggetrouwd. Enthousiast als ik was, had ik me vol overgave in een relatie gestort nadat ik mijn vriendin ontmoet had op vakantie. Het voelde goed, we waren zeker van elkaar en zagen geen reden om ons huwelijk uit te stellen. Toch bleek het moeilijker dan gedacht. Na anderhalf jaar begon onze relatie barstjes te vertonen. Ik was verhuisd naar de andere kant van het land, kon vooralsnog geen werk vinden, miste mijn eigen vrienden en familie en voelde me door mijn vrouw niet begrepen. Zij had haar eigen vrienden en een leuke baan. Ondertussen had ik veel stress van mijn werk en zat ik steeds vaker zonder haar thuis.

Zij vond dat ik moeilijk deed. Ik had er toch mee ingestemd om met haar mee te verhuizen? Ook voelde zij zich persoonlijk aangevallen dat ik me niet gelukkig voelde met haar. We praatten steeds minder en ik bleef alleen worstelen met mijn eenzaamheid en teleurstelling. Ik voelde me depressief en kwam steeds minder buitenshuis. Ik was ook boos op mezelf door mijn onvermogen om gelukkig te zijn. Hierdoor begon ik mezelf te snijden. Het werd een manier om zowel mezelf te straffen voor mijn ‘ondankbaarheid’ als een vlucht om iets anders te voelen dan de pijn van afwijzing en de angst die ik voelde als ik naar ons huwelijk keek.

Hoewel we steeds meer uit elkaar groeiden, was het moeilijk de zelfbeschadiging voor mijn vrouw geheim te houden. Op een dag ontdekte ze het toch. Ze reageerde boos en met veel onbegrip. Vanaf die dag raakte zij me niet meer aan en liet ze niet toe dat ik haar aanraakte. Hierdoor werd het alleen maar erger. Ik wist ook wel dat het geen gezond gedrag was. Het voelde zo verkeerd, maar ik kon er niet mee stoppen. Ik voelde me gevangen in mijn huwelijk en ook slecht tegenover God. Als ik mezelf sneed, luchtte dat in eerste instantie op. Mijn nare gevoelens werden zo even wat minder, maar naderhand kon ik niets anders dan mezelf verachten. Wie deed nu zoiets? Het werd een eenzaam gevecht, dat ik keer op keer verloor.

Op een dag kwam mijn vrouw huilend naar me toe. Ze zei dat ze een huwelijk met mij op deze manier niet meer zag zitten. Dat was mijn grootste angst. Maar nu het op tafel lag, was het eindelijk bespreekbaar. Ze gaf aan dat haar boze reactie onmacht was en dat ze zich zorgen maakte. We besloten om samen voor ons huwelijk te vechten. Ik meldde me aan bij Eleos en hoewel ik bang was om veroordeeld te worden voor zowel de zelfbeschadiging als onze huwelijksproblemen, lukte het hier om er in alle rust over te praten. Ik begon te begrijpen welke functie de zelfbeschadiging had en kon in gesprek gaan over mijn depressieve gevoelens, mijn teleurstelling en de dingen die ik miste in mijn nieuwe omgeving.

Ook gingen mijn vrouw en ik relatiegesprekken aan. Dit was erg verhelderend omdat we op een andere manier leerden communiceren. Nu ik er samen met mijn vrouw en behandelaar over kon praten, voelde mijn gevecht met zelfbeschadiging ook minder eenzaam. Ik kon er afspraken over maken, iemand bevroeg me er op en ik kon praten over de gevoelens die me hiertoe dreven zodat ik ze niet langer hoefde ‘weg te maken’.

Omdat de zelfbeschadiging ook van invloed was op mijn relatie met God, had ik behoefte aan pastoraat. Eleos staat daar open voor, en zo werden twee mannen uit mijn gemeente betrokken bij mijn proces. De noodzaak om mezelf te straffen had veel te maken met hoe ik me voelde tegenover God. Door hier met hen over te praten en ervoor te bidden, kwam er ruimte voor acceptatie van mijzelf, inclusief mijn teleurstelling, en leerde ik mezelf zien vanuit Gods aanvaarding. Deze combinatie van hulpverlening en pastoraat was helpend voor me.

Ik schaamde me, dat ik een man was die zo zwak kon zijn. Ik moest juist degene zijn die sterk was en mijn vrouw moest leiden in ons gezinsleven en geloofsleven. Ik voelde me een zacht ei, maar ben blij dat ik de stap heb gezet om er over te praten. Het heeft bevrijdend gewerkt.

Nog steeds voel ik wel eens de drang tot zelfbeschadiging als ik het moeilijk heb, maar inmiddels heb ik er controle over omdat ik weet dat het niet meer nodig is. Ook durf ik het nu hardop te zeggen waarna ik samen met mijn vrouw kan zoeken naar wat me eigenlijk dwars zit. Nu mijn vrouw en ik handvatten aangereikt hebben gekregen om met elkaar in gesprek te zijn, hoeven we niet langer stapelen én we begrijpen elkaar beter omdat we open zijn over onze gevoelens en elkaar daarin tegemoet kunnen komen.

We nemen bewust tijd om dingen samen te doen en op dit moment kan ik weer zeggen dat ik gelukkig getrouwd ben. Ik heb me lange tijd geschaamd voor mijn littekens. Maar nu kan ik ze zien als een herinnering. Niet alleen aan de zelfbeschadiging die ons uit elkaar dreef, maar ook aan de kracht van God Die wonden kan helen en ons weer dichter bij elkaar gebracht heeft door mensen die ons in dit proces wilden steunen. Die mensen moet je dan alleen wel toelaten. Openheid ook over iets als zelfbeschadiging of relatieproblemen is daarin de eerste stap. Nu kan ik alleen maar dankbaar zijn dat ik die stap, ondanks de schaamte, toch gezet heb. "

*dit ervaringsverhaal is waargebeurd, maar Rutger is niet zijn echte naam

Zelftest

Herken jij jezelf in dit verhaal? Beantwoord een anoniem een aantal eenvoudige vragen en ontdek of dit thema bij je past.

Doe de zelftest

Contact

Mail of bel als je meer informatie wilt of gewoon eens wilt praten.

Neem contact op