Dichtslaande deuren, toeterende auto’s, niezende mensen of zelfs een binnenkomend appje leverden een heftige schrikreactie op.

Marieke — cliënt bij Eleos

Marieke was na een traumatische ervaring hypergevoelig voor geluiden. De straat opgaan, naar de kerk gaan of boodschappen doen werden activiteiten die grote stress opleverden. Bij Eleos kreeg ze handvatten om hiermee om te gaan.

Ik kon me helemaal niet meer ontspannen. Mijn zintuigen leken op scherp te staan. Ik voelde me dag en nacht onveilig. De straat op gaan was na het misbruik bijna niet te doen. Overal zag ik de dader. Elke persoon die er maar enigszins op leek, verlamde me van angst. Ik had last van herbelevingen, sliep slecht en was de hele dag door gespannen. Een van de gevolgen van het trauma was dat ik hyperalert was.

Mijn hele lijf leek klaar te staan om te vluchten. Dichtslaande deuren, toeterende auto’s, niezende mensen of zelfs een binnenkomend appje leverden een heftige schrikreactie op. Ik wilde het liefst onzichtbaar zijn, maar de schrikreactie viel op. Soms vonden mensen het hilarisch, maar ik kon wel huilen als mijn hart weer eens op hol sloeg van een dichtslaande deur.

Dat het zo niet langer ging, was wel duidelijk. Daarom heb ik hulp gezocht. Dit was moeilijk want praten over het trauma kon ik in eerste instantie niet. Door middel van EMDR-behandeling leerde ik de traumatische herinneringen een plek te geven. Maar de schrikreacties bleven. Ik voelde me een beetje vreemd en schaamde me telkens wanneer ik zichtbaar schrok. Mijn behandelaar hielp me hierin door telkens te benoemen wat er gebeurde. “Iemand doet de deur dicht”, zei ze dan, of “dat is een straaljager die overkomt.” Hierdoor leerde ik de signalen in mijn omgeving weer juist te interpreteren. Ik moest dit zelf ook toepassen door bij elke schrikreactie te benoemen wat het geluid daadwerkelijk was. Zo kreeg ik weer meer vat om mijn omgeving en lukte het om minder schrikachtig te worden.

Door de behandeling leerde ik niet alleen te verwerken wat er was gebeurd, maar ook om met nieuwe ogen naar het hier en nu te kijken. Dat ik een gevaarlijke situatie had meegemaakt, betekende niet dat er elke moment gevaar op de loer lag. Hierdoor durfde ik mijn alertheid een beetje te laten varen. Ik kreeg begrip en ook alle ruimte om de stress zo min mogelijk te beperken. Zo sloot mijn behandelaar de ramen tijdens de sessies en hoefde ik niet met mijn rug naar de deur te zitten.

Het was ontzettend moeilijk om de behandeling aan te gaan en stil te staan bij die dingen die ik het liefst wilde vergeten. Nu weet ik dat vergeten niet kan, maar het een plek geven wel. Daarvoor is het noodzakelijk om er eerst helemaal in te duiken. Regelmatig zag ik het niet meer zitten, maar er was ruimte om te pauzeren of te overleggen over wanneer ik aan de volgende stap toe was.

Omdat het trauma ook effect had op mijn geloofsleven, hebben we het pastoraat uit mijn kerkelijke gemeente bij mijn behandeling betrokken. Dit heeft me erg geholpen. Door samen te bidden en God bij mijn pijn en verdriet te betrekken, kon ik het gevoel dat ik slecht was aan Hem geven. Hem zoeken in mijn angst had ook als gevolg dat ik me veiliger begon te voelen.

Nu ik wat verder ben, zijn de gevolgen van het trauma gelukkig wat afgenomen. Ik schrik zeker nog wel, maar minder heftig. En omdat de lading ervan af is, kan ik mijn schrikreacties ook beter relativeren. Toen ik laatst op de markt een gat in de lucht sprong omdat er een appel van de kraam rolde en iemand zei: “pas op, een appel”, kon ik daar wel om lachen. Dat was voor mij een teken dat de behandeling effect heeft. Hoe zwaar het ook was en soms nog is, het heeft me zeker meer rust in mijn leven gebracht.

**dit ervaringsverhaal is waargebeurd, maar Marieke is niet haar echte naam.

Zelftest

Herken jij jezelf in dit verhaal? Beantwoord een anoniem een aantal eenvoudige vragen en ontdek of dit thema bij je past.

Doe de zelftest

Contact

Mail of bel als je meer informatie wilt of gewoon eens wilt praten.

Neem contact op