Ik lag veel op bed en ondernam nauwelijks iets. Een activiteit als lezen, wat ik normaal uren kon doen, lukte al niet.

Lydia — cliënt bij Eleos

Haar hart ligt bij de zorg, maar door een gewrichtsaandoening moest Lydia (26) noodgedwongen stoppen met haar opleiding verzorgende. Beperkt door pijn, niet wetend welke richting op te gaan, kwam ze thuis te zitten en werd ze depressief. Nu is ze gastouder, getrouwd en geniet ze weer van het leven.

Aan de muur van haar knusse woning op de bovenverdieping van een boerderij hangt een grote foto van een Golden Retriever pup, die meteen in het oog springt bij binnenkomst. “Die puppy heb ik gekregen toen ik diep in de put zat”, vertelt Lydia. “Een waardevol cadeau. Als ik met hem ging wandelen, kon ik even alles van me laten afglijden.”

De moeilijkheden in Lydia’s leven begonnen zo’n vijf jaar geleden. “Tijdens de stageperiode in het derde jaar van mijn opleiding tot verzorgende, kreeg ik een stekende pijn in mijn knie, vooral met lopen. En later ook een soortgelijke pijn in mijn pols. Ik kwam in eerste instantie terecht bij de orthopeed en later bij de fysiotherapeut. Na verschillende onderzoeken, kwam naar voren dat ik het hypermobiliteitssyndroom heb. Dat houdt in dat de verbindingen tussen mijn gewrichten niet goed zijn, en deze lastig op hun plaats te houden zijn. Hierdoor raakt er snel wat uit de kom en heb ik chronische pijn. Ik moest stoppen met mijn stage en ook met mijn opleiding.”

Het is een aandoening die niet te genezen is, dus ik moest leren omgaan met de pijn, mijn beperkingen accepteren en zoeken naar een geschikt alternatief voor mijn werk in de zorg. Hiervoor kwam ik in behandeling bij een revalidatiecentrum. Ik kreeg hulpmiddelen aangemeten zoals braces om mijn polsen rust te geven en een speciaal kussen voor in bed om te voorkomen dat er ’s nachts iets uit de kom kon schieten. Ook werd er met mij gezocht naar mogelijkheden voor werk buiten de zorg. Maar dat was lastig. Enerzijds omdat ik niet wist wat ik wilde, anderzijds omdat weinig mogelijk was.

Ik kon voor mezelf niet accepteren dat ik het werk in de zorg niet meer kon doen. Het was iets wat ik al van jongs af aan wilde en ik haalde er veel voldoening uit. In eerste instantie bleef ik drie dagdelen in de week werken in een verzorgingshuis. Maar steeds als ik een ochtend of middag had gewerkt, moest ik een dag rusten om weer op te laden.

Uiteindelijk kwam ik thuis te zitten en het ontbreken van structuur en geen uitzicht hebben op verbetering deden me geen goed. Daarbij kwam dat het UWV mij voor honderd procent goedkeurde voor het werk in de zorg. Dat was ontzettend moeilijk. Dat instanties mijn probleem niet erkenden en dat ik gewoon moest doorgaan, gaf me een gevoel van machteloosheid. Ik heb de uitspraak aangevochten en ook gewonnen, maar ondertussen ging het met mezelf steeds minder goed.

De hele situatie maakte dat ik depressief werd. Ik lag veel op bed en ondernam nauwelijks iets. Een activiteit als lezen, wat ik normaal uren kon doen, lukte al niet. En ik was altijd erg netjes, maar verwaarloosde mijn kamer. Ik vond het op een gegeven moment zelfs zo uitzichtloos dat ik niet meer verder wilde. Dan zat ik in de auto en dacht: ik rijd tegen een boom aan. Ik had bij het revalidatiecentrum wel gesprekken met een psycholoog en maatschappelijk werk, maar kon mijn gevoelens niet goed verwoorden en voelde me daardoor ook erg eenzaam.

Wat ik in die periode veel deed, was gedichten schrijven, daarin kon ik mezelf wel uiten. Ik heb toen een keer een gedicht laten lezen aan mijn leidinggevende en die heeft me meteen naar de huisarts gestuurd voor medicatie. Ze schrok van mijn wanhoop. Ik heb toen medicijnen gekregen die de problemen in eerste instantie verergerde maar later verbetering gaven.

Er was wel een positieve factor in die slechte periode. Via een dating-site leerde ik mijn man kennen. Ik was helemaal niet op zoek, maar we kwamen ‘toevallig’ met elkaar in contact en hadden al snel diepe gesprekken over de mail. Ik stond er in eerste instantie niet open voor om hem te ontmoeten, maar hij wilde mij graag zien en ik had zoiets van: kom dan maar. Toen hij voor het eerst kwam, lag ik ziek op bed van de bijwerkingen van de medicijnen. Niet de meest ideale toestand voor eerste date, maar ik maakte me er ook totaal niet druk om. Ik dacht: hij knapt wel af, dan is dit hoofdstuk afgesloten, maar dat gebeurde niet. We zijn vorig jaar september getrouwd en erg gelukkig

Ik had inmiddels gesprekken bij Eleos en om meer structuur te krijgen ben ik bij een arbeidstrainingscentrum gaan werken. Daar heb ik van alles gedaan, van tuindecoraties maken tot administratie. Van dat laatste heb ik nog even gedacht of dat misschien iets was om in verder te gaan, maar ik wilde toch direct met mensen werken. Ook ging ik op mezelf wonen, op de bovenverdieping van de boerderij van mijn opa en oma, vlakbij mijn ouders. De zelfstandigheid deed me goed.

Hoewel de drempel om te gaan werken hoog was, vooral omdat ik bang was voor een terugval, ben ik op een gegeven moment ingegaan op een vacature voor vrijwilliger in groep 1, als onderwijsassistent. En ik had het ontzettend goed naar mijn zin, zowel in het werk met de kinderen als in contact met collega’s. Vooral het feit dat ik weer meedraaide in de maatschappij deed me goed.

Als ik terugkijk, sta ik er weleens versteld van dat ik er uiteindelijk zo goed ben uitgekomen. Het hele gebeuren heeft me zelfs sterker gemaakt. Vroeger was ik verlegen en nam alles aan van wat mensen zeiden. Nu heb ik veel meer een eigen mening en luister naar mijn gevoel. Wel ben ik snel moe, omdat de pijn veel energie vraagt. Tussen de middag moet ik vaak even op bed gaan liggen en sociale contacten moet ik zorgvuldig plannen.

Werken in de zorg trekt nog altijd. Vooral omdat ik weet hoe blij mensen zijn met iets kleins als een bril schoonmaken en hoe weinig tijd daar soms voor is. Wie weet kan ik daarin in de toekomst nog wat betekenen. Maar dan wel op mijn tijd en binnen mijn eigen grenzen.”

*dit ervaringsverhaal is waargebeurd, maar Lydia is niet haar echte naam

Zelftest

Herken jij jezelf in dit verhaal? Beantwoord een anoniem een aantal eenvoudige vragen en ontdek of dit thema bij je past.

Doe de zelftest

Contact

Mail of bel als je meer informatie wilt of gewoon eens wilt praten.

Neem contact op