Ik moest voor mijn gevoel de hele dag over mijn schouder kijken.

Jos — cliënt bij Eleos

“Ik aarzelde om hulp te zoeken want ik schaamde me voor mijn vreemde gedachten en wilde eigenlijk niet toegeven dat angst mijn leven beheerste. Op aandringen van een bevriende collega kwam ik bij Eleos terecht. Ik ben blij dat ik hulp heb gezocht voordat mijn leven helemaal ontspoorde.”

Ik woonde sinds een jaar op mezelf en had een leuke baan. Het was een functie waarin ik creatief kon denken en ik was er goed in. Ik genoot ervan om mijn eigen leven op te bouwen. Ik kwam uit een gezin waarin het niet altijd gemakkelijk was. Mijn vader werd regelmatig opgenomen omdat hij last had van psychoses. Dat vond ik moeilijk als kind. De laatste jaren was hij gelukkig stabiel en ik kwam nog regelmatig bij mijn ouders over de vloer. Alles leek goed te gaan, tot hij plotseling overleed.

De dagen rondom zijn begrafenis waren hectisch. Ik begon slecht te slapen. Om afleiding te zoeken, stortte ik me op mijn werk. We hadden net een nieuw project binnengekregen en ik besteedde al mijn vrije tijd aan het bedenken van oplossingen. Ik ging door tot diep in de nacht. Gek genoeg voelde ik me niet moe; voor mijn gevoel kon ik gemakkelijk zonder slaap.

Als ik ’s ochtends naar het werk ging, barstte ik van de nieuwe ideeën. Maar hoewel mijn ideeën in het verleden enthousiast omarmd werden, keken collega’s me nu vreemd aan. Ze hadden commentaar; ik ging te snel en zou niet te volgen zijn. Dat kon ik niet meer loslaten. Vanaf dat moment begon ik angstig te worden.

De angst begon me steeds meer over te nemen. Ik kreeg last van complottheorieën en dacht dat mijn collega’s me eruit wilden werken. Ik begon te geloven dat ik in de gaten gehouden werd. Ik moest voor mijn gevoel de hele dag over mijn schouder kijken. Toen ik de straat niet meer op durfde en me ziek meldde voor het werk, stond op een dag een bevriende collega op de stoep. Hij schrok ervan dat ik de gordijnen dicht had, geen boodschappen in huis had en een onrustige indruk maakte. Op dat moment wist ik het zelf ook niet meer. Ik vertrouwde niemand meer, inclusief mezelf.

Toen de betreffende collega zijn zorgen uitsprak, durfde ik eindelijk te benoemen dat ik gek werd van angst. Omdat we elkaar goed kenden, wist hij van mijn vaders psychoses. Omdat psychotische kwetsbaarheid erfelijk kan zijn, raadde hij me sterk aan om hulp te zoeken.

Ik meldde me aan bij Eleos en hoewel ik eerst over een drempel moest om te delen wat er in me om ging, ben ik blij dat ik dit heb gedaan. Juist door in contact te zijn over mijn binnenwereld, leerde ik om mijn angst te scheiden van de werkelijkheid. Omdat het niet langer vreemd of beschamend was, ging de lading ervan af.

Ik vond het heftig om me te realiseren dat ik psychosegevoelig was, maar ik was opgelucht dat ik op tijd hulp heb gezocht zodat ik niet in een diepe psychose geraakt ben. Nu ik zicht heb op welke signalen hieraan voorafgaan en de mogelijkheid heb om aan de bel te trekken, kan ik me weer wat meer ontspannen in het dagelijks leven. Als ik merk dat de angst toeneemt, ik last krijg van slapeloosheid, gedachten niet meer los kan laten of onbegrip krijg vanuit mijn omgeving, weet ik dat ik de verkeerde kant opga.

De behandeling heeft me goed gedaan en dat heeft mijn zicht op hulpvragen veranderd. Ik vond het zwak om als man hulp nodig te hebben. Toegeven dat je bang bent, doe je niet, dacht ik. Nu ben ik blij dat het kan. Angst is iets wat je volkomen kan beheersen en vaak is het onnodig omdat het irreële angsten zijn. Hoewel ik er in eerste instantie onzeker van werd, heeft de hulp mijn zelfbeeld nu positief beïnvloed.

Mijn behandelaar stimuleerde me om weer aan het werk te gaan. Nu ik weet dat ik los van mijn psychotische kwetsbaarheid ook gewoon een creatief denker ben, durf ik op mijn werk weer ideeën te spuien en heb ik het vertrouwen in mezelf teruggekregen. Ik raad iedereen die op welke manier dan ook angst ervaart die hem of haar beperkt van harte aan om hulp te zoeken.

*dit ervaringsverhaal is waargebeurd, maar Jos is niet zijn echte naam

zelftest

Herken jij jezelf in dit verhaal? Beantwoord een anoniem een aantal eenvoudige vragen en ontdek of dit thema bij je past.

doe de zelftest

contact

Mail of bel als je meer informatie wilt of gewoon eens wilt praten.

neem contact op

ervaringen van anderen

In mijn hoofd ben ik bezig met andere dingen en dan kan ik mijn gedachten niet goed bij de huishoudelijke taken houden.
Sarien — cliënt bij Eleos
Ik kon niet langer dan twee minuten hetzelfde doen en had constant liedjes in mijn hoofd.
Ferry — cliënt bij Eleos
Ik raakte in paniek bij het zien of ruiken van brand, maar ik had niet gedacht dat het een trauma zou zijn.
Elise — cliënt bij Eleos
Overdag hield ik me groot vanwege de kinderen, maar ’s nachts lag ik te piekeren en huilen in bed.
Judith — cliënt bij Eleos
Mijn conclusie dat mensen niet te vertrouwen zijn, zat zo diep dat ik alles en iedereen vermeed.
Eva — cliënt bij Eleos
De paniek was gewoon zo overweldigend dat het moeilijk was om niet toe te geven aan de dwang.
Bart — cliënt bij Eleos
Vaak was het een grote waas van allerlei prikkels, ik kon niet meer helder nadenken.
Vincent — cliënt bij Eleos
Ik had vaak last van driftbuien. Daarbij voelde ik zoveel woede in me, dat ik alles om me heen wegsmeet.
Adrie — cliënt bij Eleos
Toen hoorde ik liedjes op de radio, die gingen over wat ik deed. Ik dacht dat het demonen waren.
Walter — cliënt bij Eleos
Ik lag het liefste in bed en kon niet op positieve gedachten komen.
Alette — cliënt bij Eleos
Ik kon mijn gedachten niet rustig krijgen en had last van nachtmerries en paniekaanvallen.
Gerard — cliënt bij Eleos
Ik lag veel op bed en ondernam nauwelijks iets. Een activiteit als lezen, wat ik normaal uren kon doen, lukte al niet.
Lydia — cliënt bij Eleos
Ik was bang om anderen te vertrouwen en had het idee dat iedereen mij veroordeelde.
Inge — cliënt bij Eleos
Ik moest voor mijn gevoel de hele dag over mijn schouder kijken.
Jos — cliënt bij Eleos
Het voelde zo verkeerd om mezelf te snijden, maar ik kon er niet mee stoppen.
Rutger — cliënt bij Eleos
Ik wist maar één uitvlucht en dat was: weg.
Frank — cliënt bij Eleos
Ik had moeite in het contact met collega’s en kon mijn emoties niet goed uiten.
Tessa — cliënt bij Eleos
Dichtslaande deuren, toeterende auto’s, niezende mensen of zelfs een binnenkomend appje leverden een heftige schrikreactie op.
Marieke — cliënt bij Eleos