Ik was bang om anderen te vertrouwen en had het idee dat iedereen mij veroordeelde.

Inge — cliënt bij Eleos

Door ervaringen in haar jeugd was Inge (34 jaar) onzeker en had ze een negatief zelfbeeld. “Ik dacht op een gegeven moment zelfs dat ik gek was. Mijn therapie heeft me anders leren denken. De negatieve gedachten zijn er nog, maar ik kan er nu beter mee omgaan.”

“Samen met mijn ouders en zussen groeide ik op in een sekte. Het leven daarbinnen was beschermd en rechtlijnig: wat in de gemeenschap werd verkondigd, was het ware geloof, alles erbuiten was de hel. Als je niet met de groep meeliep - zoals ik - kon je rekenen op veel afwijzing, afkeuring en veroordeling. Een aantal jaren geleden besloot ik uit de sekte te stappen.

Omdat ik was opgegroeid in een gezin met weinig liefde en veel ruzie, in een harde, onveilige en veroordelende omgeving, had ik allerlei gedachten- en gedragspatronen ontwikkeld die me destijds hielpen overleven, maar die er later voor zorgden dat ik niet goed kon functioneren. Ik had erg donkere gedachten en dacht dat mensen mij overal aan het afluisteren waren. Daarom zocht ik hulp.
Bij verschillende hulpverleners ben ik in behandeling geweest, maar geen van hen kon me echt verder helpen. Eleos was de eerste instantie waar ik christelijke hulp kreeg. Ik durf niet te stellen dat christelijke hulp beter is, maar wat ik bij Eleos vond was begrip. Er was een stuk herkenning voor mijn problematiek. Vanuit hun christelijke achtergrond snappen ze beter hoe geloof je leven kan beïnvloeden.
Drie dagen per week volgde ik groepsgesprekken en had ik ook andere gesprekken, waarbij ook mensen uit je naaste omgeving betrokken worden bij de behandeling.

Uit angst voor de reacties had ik mijn familie niet verteld over de behandeling. Wanneer ik naar Eleos ‘de fontein’ ging, zei ik dat ik naar mijn werk ging. Later heb ik mijn familie wel betrokken in de gesprekken: eerst twee van mijn zussen en later ook mijn moeder. Vooral het gesprek met mijn moeder vond ik moeilijk. Zij is erg verhard en verbitterd en heeft mij regelmatig verteld dat ik gek was. Het feit dat ik therapie nodig had, leek daarvan alleen maar een bevestiging.

Maar ik merkte dat de behandeling opening gaf om dingen met haar te bespreken die anders nooit besproken zouden zijn. Door de gesprekken met mijn zussen leerde ik erkennen en herkennen dat de situatie waarin we waren opgegroeid, niet normaal was. En dat de angst waarin we leefden reëel, maar niet goed was. Ook in de groepsgesprekken vond ik deze herkenning en erkenning die mij zo hielpen in mijn herstel.

Nu, na ruim een jaar, ben ik uitbehandeld. Uiterlijk zie je weinig verschillen, toch merkt mijn omgeving de verandering. Ik was onzeker, kritisch en had een negatief zelfbeeld. Nu ben ik milder. Ik heb geleerd om naar mezelf te kijken vanuit de ‘gezonde volwassene’, de kant van mezelf die op een goede manier met emoties om kan gaan. De kritische stem voert niet langer de boventoon.”

*dit ervaringsverhaal is waargebeurd, maar Inge is niet haar echte naam

Zelftest

Herken jij jezelf in dit verhaal? Beantwoord een anoniem een aantal eenvoudige vragen en ontdek of dit thema bij je past.

Doe de zelftest

Contact

Mail of bel als je meer informatie wilt of gewoon eens wilt praten.

Neem contact op