Mijn conclusie dat mensen niet te vertrouwen zijn, zat zo diep dat ik alles en iedereen vermeed.

Eva — cliënt bij Eleos

Ik was 20 toen mijn ouders plotseling uit elkaar gingen. Ze hadden al jaren relatieproblemen maar dit was onbespreekbaar en voor de buitenwereld werd de schijn opgehouden. Toen dat niet langer mogelijk was, begon ik te voelen hoeveel impact deze relatieproblemen op mij hadden. Nu bleek dat er iets grondig mis was in ons gezin, besefte ik dat mijn eigen vermijding op relationeel gebied hiermee te maken had. Bij Eleos kreeg ik ruimte om dit onder ogen te zien.

Mijn leven stond al een aantal jaren in het teken van angst. Na jaren op mijn tenen gelopen te hebben thuis, was tegen het eind van mijn middelbare schooltijd de rek eruit. Ik had allerlei veiligheidsgedrag ontwikkeld om mijn angst hanteerbaar te houden. Vermijden, dwanghandelingen, een eetstoornis: ik trok alles uit de kast. Ik was wel in behandeling voor deze symptomen maar het bleek moeilijk om bij de kern te komen. Als ik werkte aan het ene probleem, stak een ander weer de kop op en andersom. Juist in die periode zakte thuis het kaartenhuis in elkaar.

Door mijn christelijke achtergrond kwam de scheiding hard bij mij binnen. Alles wat me geleerd was en waar ik in geloofde, bleek niet meer te kloppen. Mijn vader, die ik dacht te kennen, keerde niet alleen het gezin maar ook God de rug toe. Hij werd een volkomen vreemde voor me, verhuisde naar de andere kant van het land en liet mij compleet in verwarring achter. Mijn hele opvoeding kwam in een ander licht te staan. In het reguliere behandelcircuit kon ik dit niet goed bespreken. Toen ik christelijke hulp zocht, merkte ik dit begrepen werd. Hier kon ik ook praten over mijn geloofsvragen die opspeelden en kon ik bij de kern komen.

Door de relatieproblemen van mijn ouders en de onveiligheid die daarmee gepaard ging, heb ik me niet goed kunnen hechten. Dit had tot gevolg dat ik al jaren in angst leefde. Ik begon te stotteren en vermeed sociale contacten. Mensen vond ik onbetrouwbaar. De scheiding bevestigde die gedachte. Als zelfs mijn eigen vader zo totaal anders was dan ik die tijd gedacht had, hoe kon ik dan nog inschatten of mensen de waarheid spraken? En wat waren beloften waard als ze toch verbroken werden? Wie kon je dan nog geloven?

Dit gebrek aan vertrouwen trok een wissel op mijn relaties met anderen. Vooral naarmate mensen dichterbij kwamen, raakte ik inwendig in paniek. Bang als ik was om plotseling verlaten te worden, trok ik mezelf bij voorbaat terug. Als ik een paar keer een date met iemand had en het begon serieus te worden, hield ik de boot af. Je wist tenslotte nooit zeker of iemand te vertrouwen was.

De vermijding breidde zich snel uit. Ik zegde afspraken af en raakte langzaam in een isolement. Hoe minder ik de deur uitkwam, hoe moeilijker het werd om te functioneren. Als ik naar sociale activiteiten moest, wachtte ik zo lang dat ik veel te laat was. Of ik ging wel, maar fietste op het laatste moment terug. Ik moest mijn studie stoppen, werd depressief en volgde verschillende behandelingen, maar met weinig resultaat.

Ik probeerde mijn gedrag te veranderen terwijl de basisveiligheid van binnen ontbrak. Pas toen het in mijn gezin van herkomst escaleerde, kwam ik erachter dat de vermijding een gevolg was van hechtingsproblemen. Mijn conclusie dat mensen niet te vertrouwen zijn, zat zo diepgeworteld dat vermijden mijn tweede natuur was. Om dit op te lossen moest ik terug naar de basis: leren vertrouwen.

Door in mijn behandeling te praten over vroeger, leerde ik mezelf en anderen beter te begrijpen. Ik wist niet meer wat wel of niet normaal was in relaties. Ik was enig kind dus wist ook niet hoe anderen over mijn thuissituatie dachten.

Het was verhelderend om erachter te komen dat mijn ervaring niet geldt voor relaties in het algemeen. Ook voelde het als een bevrijding om het loyaliteitsconflict met mijn ouders tegen het licht te houden. Zo leerde ik om de boosheid richting hen niet langer te ontkennen en kreeg ik inzicht in hoe de angst in relatie tot hen effect had op zowel mijn dagelijks leven als op mijn geloofsleven.

De behandeling was pittig. Ik moest mijn conclusies over mensen niet alleen aanpassen, maar ook nieuw gedrag in de praktijk brengen. Door mensen niet langer te vermijden maar me opnieuw te leren hechten, werd ik geconfronteerd met heftige gevoelens die ik vroeger weggestopt had. Het was zwaar om daar doorheen te gaan. Door dit te verwerken met behulp van EMDR ging de lading er af. Stukje bij beetje groeide het vertrouwen in anderen waardoor het aangaan van relaties niet langer een schrikbeeld voor me is.

Dat laatste lucht me wel op. Verlangen naar een relatie is moeilijk als je besloten hebt niemand meer te vertrouwen en je verbinden aan iemand onmogelijk lijkt. Maar dankzij therapie kan ik weer sociale contacten aangaan die ik een jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden en er zelfs van genieten. Dit geeft me nieuwe hoop voor de toekomst.

*dit ervaringsverhaal is waargebeurd, maar Eva is niet haar echte naam

Zelftest

Herken jij jezelf in dit verhaal? Beantwoord een anoniem een aantal eenvoudige vragen en ontdek of dit thema bij je past.

Doe de zelftest

Contact

Mail of bel als je meer informatie wilt of gewoon eens wilt praten.

Neem contact op