Ik had vaak last van driftbuien. Daarbij voelde ik zoveel woede in me, dat ik alles om me heen wegsmeet.

Adrie — cliënt bij Eleos

Zestien jaar duurde het voordat de diagnose bij Adrie (67 jaar) gesteld werd. “Ze stuurden me van arts naar psychiater en van ziekenhuis naar kliniek”, vertelt hij. “Ze dachten aan overspannenheid, kanker of epilepsie. Mijn vrouw dacht al snel aan psychoses, maar volgens de artsen was dat niet zo. Ik had vaak last van driftbuien. Daarbij voelde ik zoveel woede in me, dat ik alles om me heen wegsmeet, zoals m’n schoenen en asbak. Gelukkig richtte ik me nooit op mensen.”

“Bijna dagelijks had ik er last van. Ik sprong dan op de fiets om als het ware die spanning eruit te fietsen. Als ik van zo’n fietstocht terugkwam, was ik weer een hele andere man.” Uiteindelijk werd de diagnose schizofrenie gesteld. Doordat het zo lang duurde, zijn er emotioneel en fysiek al meer beschadigingen opgetreden, dan wanneer er snel gediagnosticeerd zou zijn. Adrie gebruikt nu medicijnen, waardoor hij veel rustiger is.

Adrie wil liever niet praten over wat er vroeger is gebeurd. “Dat is geweest, dat heeft me schade opgeleverd. Maar ik hoef er niet meer over te praten. Dat is een gesloten hoofdstuk.” Door de medicijnen is Adrie in staat om zijn emoties te beheersen.

Vroeger was hij scheepstimmerman en meubelmaker. “Kijk, die kast heeft ik zelf gemaakt”, zegt Adrie, terwijl hij naar een fraai bewerkte kast wijst. “Daar ben ik heel trots op.” Adrie kon de werkdruk niet meer aan en moest stoppen. “Dat vond ik heel erg”, vertelt hij. “Ik was zo boos dat ik mijn werk niet meer kon doen. Ik sloot mezelf op in huis en deed de gordijnen dicht.”

Adrie vond het heftig om de diagnose te horen, maar was ook blij dat er eindelijk een label aan het geheel hing. “In de omgeving konden ze nu ook zien dat er écht iets aan de hand was. Veel mensen weten niet goed hoe ze er mee om moeten gaan. De oordelen vliegen je om de oren. Sommigen zeggen bijvoorbeeld dat ik veel te veel thuis zit en eens moet gaan werken. Of ze zeggen dat mijn vrouw beter voor mij moet zorgen en niet moest werken. Dat werken was voor haar juist heerlijk. Ik was er af en toe even uit en hield het hierdoor vol. Bovendien was het op financieel gebied ook nodig. Ik kan me voorstellen dat veel mensen niet goed weten hoe ze met de situatie om moeten gaan, maar als ze dan wel oordelen, doet dat soms veel pijn.”

Adrie gaat niet meer mee naar de kerk. Verjaardagen slaat hij over. Soms komt er wat familie langs, maar bezoek krijgen kost hem soms ook veel energie. “Sommige mensen gaan me betuttelen en laten me niet in mijn waarde”, vertelt hij. “Dat is vermoeiend, want ik worstel er zelf ook mee.” Veel leeftijdsgenoten gaan samen fietsen of reizen. “Ik kan zoiets niet met mijn vrouw ondernemen en dat doet pijn. Ik kan nooit alleen de deur uit. Fietsen gaat ook niet meer. Als we een eindje lopen, ga ik in de rolstoel.”

“Voor mijn vrouw is de hele situatie heel heftig. Ze heeft daarom hulp gezocht bij een ggz-instelling. Die hadden een gespreksgroep voor naastbetrokkenen van mensen met schizofrenie. Doordat mijn vrouw zich er meer in verdiept heeft, kan ze nu beter met mij omgaan.”, vertelt Adrie.

“Ik vind het nog steeds moeilijk en ik blijf een driftkop, maar door gesprekken en medicijnen ben ik wel meer tot rust gekomen. Nog steeds ben ik gelukkig met mijn vrouw en ik geniet ervan als de kleinkinderen op bezoek komen. Het blijft een last, maar ik kan er nu mee omgaan.”

*dit ervaringsverhaal is waargebeurd, maar Adrie is niet zijn echte naam

zelftest

Herken jij jezelf in dit verhaal? Beantwoord een anoniem een aantal eenvoudige vragen en ontdek of dit thema bij je past.

doe de zelftest

contact

Mail of bel als je meer informatie wilt of gewoon eens wilt praten.

neem contact op

ervaringen van anderen

Vaak was het een grote waas van allerlei prikkels, ik kon niet meer helder nadenken.
Vincent — cliënt bij Eleos
Het voelde zo verkeerd om mezelf te snijden, maar ik kon er niet mee stoppen.
Rutger — cliënt bij Eleos
Overdag hield ik me groot vanwege de kinderen, maar ’s nachts lag ik te piekeren en huilen in bed.
Judith — cliënt bij Eleos
Toen hoorde ik liedjes op de radio, die gingen over wat ik deed. Ik dacht dat het demonen waren.
Walter — cliënt bij Eleos
Ik kon mijn gedachten niet rustig krijgen en had last van nachtmerries en paniekaanvallen.
Gerard — cliënt bij Eleos
Ik had vaak last van driftbuien. Daarbij voelde ik zoveel woede in me, dat ik alles om me heen wegsmeet.
Adrie — cliënt bij Eleos
Ik raakte in paniek bij het zien of ruiken van brand, maar ik had niet gedacht dat het een trauma zou zijn.
Elise — cliënt bij Eleos
In mijn hoofd ben ik bezig met andere dingen en dan kan ik mijn gedachten niet goed bij de huishoudelijke taken houden.
Sarien — cliënt bij Eleos
Mijn conclusie dat mensen niet te vertrouwen zijn, zat zo diep dat ik alles en iedereen vermeed.
Eva — cliënt bij Eleos
Ik kon niet langer dan twee minuten hetzelfde doen en had constant liedjes in mijn hoofd.
Ferry — cliënt bij Eleos
Ik had moeite in het contact met collega’s en kon mijn emoties niet goed uiten.
Tessa — cliënt bij Eleos
Ik lag het liefste in bed en kon niet op positieve gedachten komen.
Alette — cliënt bij Eleos
Ik was bang om anderen te vertrouwen en had het idee dat iedereen mij veroordeelde.
Inge — cliënt bij Eleos
Ik moest voor mijn gevoel de hele dag over mijn schouder kijken.
Jos — cliënt bij Eleos
Dichtslaande deuren, toeterende auto’s, niezende mensen of zelfs een binnenkomend appje leverden een heftige schrikreactie op.
Marieke — cliënt bij Eleos
Ik wist maar één uitvlucht en dat was: weg.
Frank — cliënt bij Eleos
Ik lag veel op bed en ondernam nauwelijks iets. Een activiteit als lezen, wat ik normaal uren kon doen, lukte al niet.
Lydia — cliënt bij Eleos
De paniek was gewoon zo overweldigend dat het moeilijk was om niet toe te geven aan de dwang.
Bart — cliënt bij Eleos