Dwangstoornis

Bij een dwangstoornis wordt door dwanggedachten opgeroepen angst, verminderd met behulp van dwanghandelingen. Dit kost op den duur zoveel tijd en inspanning, dat het normale functioneren er ernstig door belemmerd kan raken.

Relatie dwangstoornis met geloof

Zonde of ziekte?
De dwangstoornis is een psychische aandoening. Wanneer iemand griep heeft noemen we dat geen zonde. Wanneer iemand een dwangstoornis heeft evenmin. Dat geldt ook voor de dwanggedachten, die soms een godslasterlijke inhoud hebben. Iemand kan dan makkelijk de gedachte krijgen dat hij de zonde tegen de Heilige Geest gedaan heeft. Daar is echter geen sprake van. Het beste bewijs daarvoor is misschien wel het feit dat mensen met dwanggedachten zo’n last hebben van hun kwaal. Zij zijn eerder overgevoelig dan verhard.

Dwangbidden
Dwangpatiënten ontwikkelen allerlei rituelen om zich minder angstig te voelen. Bij dwanggedachten kan het gebed hier makkelijk deel van uit gaan maken. In reactie op een agressieve dwanggedachte bidt iemand dan bijvoorbeeld honderd keer om vergeving of bewaring. Probeer dit dwangbidden te stoppen en terug te keren naar de vroegere gebedsgewoonten.

Vermijden van gebed, stille tijd en kerkgang
Wie tijdens het persoonlijk gebed of in de kerk last krijgt van vloekgedachten kan zo ver komen dat hij het bidden en andere religieuze handelingen gaat vermijden. Daarmee verdwijnt echter ook de bemoediging die hier van uit kan gaan. Probeer daarom de normale geloofsverrichtingen te blijven doen en leer de dwanggedachten verdragen: ze hebben niets te betekenen.


 

het ervaringsverhaal van Brenda
     over haar emdr-behandeling

 andere ervaringsverhalen